Przestępstwa rozbójnicze

 
Elementy struktury przestępstw
 
Przestępstwa rozbójnicze (rozbój – art. 280 kk, kradzież rozbójnicza - art. 281 kk i wymuszenie rozbójnicze – art. 282 kk) to przestępstwa przeciwko mieniu, których sprawca używa przemocy albo gotów jest jej użyć.
Przemoc – to każde działanie, które przełamuje fizyczny opór ofiary lub zmusza do działania wbrew jej woli. Nie ma tu znaczenia siła, z jaką działa sprawca, ani fakt, czy ofiara wykorzystała wszystkie możliwości stawiania oporu.
Rozbój – by zdobyć mienie, sprawca grozi użyciem przemocy, używa przemocy albo doprowadza ofiarę do stanu nieprzytomności lub bezbronności (odurza, upija, usypia albo krępuje albo w inny sposób pozbawia możliwości stawiania oporu). Surowsza odpowiedzialność grozi temu sprawcy, który posługuje się bronią palną, nożem albo innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem (czyli takim, którym też można kłóć i zadawać cięcia), albo działa w inny sposób zagrażający życiu.
Kradzież rozbójnicza - jest jakby odwrotnością rozboju: sprawca stosuje przemoc bądź grozi jej zastosowaniem po popełnieniu kradzieży, w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionych rzeczy (np. włamywacz złapany na gorącym uczynku grozi bronią, by uciec z miejsca przestępstwa).
Wymuszenie rozbójnicze - to takie zachowania jak wymuszenie okupu za porwaną osobę, żądanie haraczu za „ochronę” lokalu, tzn. za to, że zostanie on zniszczony, albo zmuszanie pod groźbą zastosowania przemocy do zaniechania działalności gospodarczej (np. zamknięcie sklepu stanowiącego konkurencję dla innego przedsiębiorcy, korzystającego z pomocy gangsterów). Wymuszenie rozbójnicze różni się od rozboju tym, że w przypadku rozboju sam sprawca zabiera mienie (kradnie), a w przypadku wymuszenia rozbójniczego – zmusza ofiarę, by rozporządziła swoim mieniem.
Kto może popełnić przestępstwa rozbójnicze-  sprawcami mogą być osoby, które ukończyły 17 lat, jednak w przypadku rozboju warunkowo odpowiadać może także nieletni, który w czasie popełnienia przestępstwa ukończył tylko 15 lat.
 

CO MOŻE OFIARA?

W sytuacji zagrożenia nie musisz stawiać oporu. Sprawca ponosi odpowiedzialność także i wtedy, gdy ofiara zachowuje się pasywnie. Ale możesz się bronić i pomagać innym, jeśli widzisz, że są ofiarami napaści. Twoje działania mające na celu odparcie przemocy są legalne jako tzw. obrona konieczna (art. 25 § 1 kk: Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem).
Po drugie, zastanów się nad możliwością ograniczenia strat poprzez zablokowanie skradzionych kart płatniczych czy telefonu komórkowego, korzystając z infolinii Twojego banku i operatora sieci, oraz zastrzeżenie numerów utraconych dokumentów (dowodu osobistego, paszportu legitymacji służbowych, pieczątek urzędowych). Wyrobienie nowych zajmie trochę czasu, ale zastrzeżenie dokumentów uniemożliwi posługiwanie się nimi np. w celu dokonywania kolejnych przestępstw.
Ponadto musisz dokumentować straty, przede wszystkim majątkowe. Spróbuj sobie przypomnieć, jakie rzeczy zostały Ci zabrane i sprawdź, czy masz dokumenty potwierdzające Twoje prawo do tych rzeczy i ich wartość. Pamiętaj, że droższy sprzęt elektroniczny można zidentyfikować po specjalnych numerach indentyfikacyjnych, które powinny być w jego dokumentacji. Zastanów się też, czy utracone przedmioty miały jakieś cechy charakterystyczne. Warto zastanowić się, jaką wartość miały skradzione przedmioty, zwłaszcza te, które nabyłeś dawno i zdążyły się zestarzeć, albo te, na które nie masz żadnego dowodu zakupu. O wysokość strat będziesz pytany już na pierwszym przesłuchaniu. 
Przestępstwo trzeba zgłosić na Policję i złożyć zeznanie na temat okoliczności napaści i poniesionych strat, wszystkiego, co działo się przed i po zdarzeniu. Jeśli sprawcy posługiwali się bronią lub innym narzędziem, nie zapomnij o tym powiedzieć policjantom. Szczególnie ważna będzie wiadomość, że sprawcy posługiwali się bronią palną lub innym narzędziem. Zastanów się, czy mogli być jacyś świadkowie napaści. Jeśli doznałeś jakichkolwiek obrażeń, Policja powinna skierować Cię na obdukcję do lekarza medycyny sądowej wpisanego na listę biegłych sądowych pracującego w najbliższym zakładzie medycyny sądowej.
Ważne: Obdukcję może wprawdzie wykonać każdy lekarz, jednakże dla sądu ważnym dowodem jest opinia biegłego. Na badanie możesz zgłosić się także sam, jeśli Policja z jakiś powodów Cię tam nie skieruje. W takim przypadku będziesz musiał jednak zapłacić za jej przeprowadzenie.
Postaraj się utrwalić w pamięci jak najwięcej szczegółów wydarzenia. W sądzie będziesz ponownie zeznawać i powtarzać przebieg wydarzeń.
Loading...