Kradzież

Kto zabiera – kradzież polega na bezprawnym zaborze rzeczy wbrew woli jej właściciela, tzn. na zabraniu cudzej rzeczy bez zezwolenia właściciela rzeczy i wbrew prawu, np. zabór samochodu sprzed domu jego właściciela, wyrwanie torebki kobiecie idącej po ulicy;

Nie jest kradzieżą zabór rzeczy dokonany zgodnie z prawem, np. przez komornika wykonującego orzeczenie sądowe lub przez funkcjonariusza Policji, który zbiera dowody w sprawie. Nie występuje wówczas przesłanka bezprawności, choć może się to odbywać wbrew woli właściciela rzeczy.
 
Cudzą rzecz – przedmiotem kradzieży jest rzecz, która należy do innej osoby (rzecz nie jest własnością osoby dokonującej kradzieży);
 
UWAGA! Cudzą rzeczą dla każdego z małżonków jest rzecz wchodząca w skład ich majątku wspólnego, np. wspólny samochód, wspólny komputer. Zabranie wspólnej rzeczy przez jednego z małżonków w sposób uniemożliwiający drugiemu z nich dysponowanie tą rzeczą i wbrew jego woli może zostać uznane za kradzież, choć częściej czyn taki zostanie uznany za przywłaszczenie (np. żona, wyprowadzając się z domu, zabiera wbrew woli męża wspólny samochód, uniemożliwiając mu tym samym korzystanie z tego samochodu).
 
Rzecz ruchomą – kradzież dotyczy rzeczy ruchomych, jak np. motocykl, torba, pieniądze, mebel, zwierzę; Nie jest możliwe dokonanie kradzieży nieruchomości, np. domu, mieszkania, działki.
 
WAŻNE! Wartość skradzionej rzeczy nie wpływa na przysługujące Ci prawo do zgłoszenia kradzieży na Policję! Policja/ Prokuratura mają obowiązek podjąć odpowiednie działania w każdym przypadku zawiadomienia ich o kradzieży!
 
            Warto pamiętać jednak, że w zależności od tego, czy wartość skradzionej rzeczy przekracza kwotę 250 zł, czy też nie, prawo różnicuje sposób prowadzenia postępowania przez Policję/Prokuraturę oraz odpowiedzialność sprawcy kradzieży.
            Jeżeli przedmiotem kradzieży są rzeczy o wartości powyżej 250 złotych (np. rower, torba, telefon komórkowy), sprawca podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo na podstawie art. 278 Kodeksu karnego. Jeżeli przedmiotem kradzieży są natomiast rzeczy o wartości do 250 zł albo tzw. rzeczy niemajątkowe, tzn. rzeczy, których wartość ma charakter pamiątkowy lub sentymentalny (np. stare fotografie, listy) to czyn ten jest wyłącznie wykroczeniem i sprawca odpowiada na podstawie art. 119 Kodeksu wykroczeń. Podział ten nie oznacza jednak, że kradnąc rzecz o wartości poniżej 250 zł sprawca kradzieży uniknie odpowiedzialności! Kradzieżą jest zarówno zabór plecaka o wartości 60 zł, jak i samochodu, który kosztował 16 000 zł i oba te czyny są czynami zabronionymi, za których popełnienie sprawcy grozi kara.
 
W celu przywłaszczenia – osoba dopuszczająca się kradzieży chce traktować skradzioną rzecz jak swoją własność, co wyraża się na przykład w tym, że zachowuje ją dla siebie, oddaje komuś innemu, sprzedaje lub po prostu zużywa czy porzuca; Sprawca kradzieży nie ma zamiaru zwrócić rzeczy właścicielowi.
            Nie jest zatem kradzieżą zabór rzeczy w celu jej krótkotrwałego użycia, np. gdy sąsiad zabiera z Twojego warsztatu kosiarkę, nie pytając się Ciebie o zgodę, po czym zwraca ją następnego dnia. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z kradzieżą, gdyż sprawca nie przywłaszcza rzeczy, tj. nie traktuje jej jak swojej własności.
            Bezprawne użycie cudzej rzeczy wbrew woli jej właściciela nie jest kradzieżą, ale, będąc czynem zabronionym, jest oczywiście karalne i podlega zgłoszeniu na Policję, np. krótkotrwały zabór cudzego samochodu to przestępstwo, za które sprawca odpowiada na podstawie art. 289 Kodeksu karnego, a samowolne użycie kosiarki opisane powyżej jest wykroczeniem z art. 127 Kodeksu wykroczeń.
 
Uzyskanie cudzego program komputerowego w celu osiągnięcia korzyści
 
uzyskanie programu – uzyskanie programu komputerowego bez zgody osoby uprawnionej jest zawsze przestępstwem! Przy czym wcale nie musi dojść do zaboru (kradzieży) nośnika z zapisem tego programu (np. płyty CD), gdyż bezprawnym uzyskaniem programu komputerowego, czyli kradzieżą, jest m.in.:
- jego pobieranie za pomocą sieci peer to peer (tzn. poprzez wymianę plików prowadzoną bezpośrednio pomiędzy poszczególnymi komputerami),
- nieautoryzowane powielanie programu,
- nielegalne wejście w posiadanie cudzego programu.
 
cudzy program – program komputerowy jest cudzy, gdy osoba, która go uzyskuje nie jest ani jego producentem, ani właścicielem i nie posiada żadnych innych praw do korzystania z tego programu. Zatem uzyskiwanie programu komputerowego jest przestępstwem, gdy uprawnionym użytkownikiem tego programu jest kto inny niż osoba, która go uzyskuje (np. ściąganie z Internetu oprogramowań objętych prawami autorskimi, bez ponoszenia stosownych opłat);
 
WAŻNE! Nie każdy prawny użytkownik programu jest jednocześnie uprawniony do udzielenia zgody do uzyskania tego programu (ograniczenia w tym zakresie mogą wynikać z treści licencji udzielonej przez producenta programu jego prawnemu użytkownikowi)!
 
korzyść majątkowa – motywem działania sprawcy kradzieży programu komputerowego jest chęć wzbogacenia się (odniesienia korzyści majątkowej); przez korzyść majątkową rozumie się m.in. pożytek odniesiony z unikania opłat licencyjnych związanych z legalnym nabyciem programu;
 
Kradzież energii – polega na nielegalnym uzyskaniu dostępu do cudzego źródła energii, dzięki któremu sprawca pobiera energię bez ponoszenia opłat (np. podłączenie się do cudzego licznika, uszkodzenie urządzenia pomiarowego, dokonanie zmiany w urządzeniu pomiarowym);
 
Karty bankowe – kradzież kart emitowanych przez banki (lub inne instytucje), niezależnie od ich rodzaju jest zawsze przestępstwem, którego sprawca ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 278 Kodeksu karnego;

 

Kradzież dokonana przez osobę najbliższą dla pokrzywdzonego
 
Ściganie sprawcy
 
            Jeżeli kradzieży dopuściła się osoba dla Ciebie najbliższa, wówczas Policja nie podejmie działań w sprawie bez uprzedniego uzyskania Twojej pisemnej zgody na ściganie sprawcy. Musisz w tym celu złożyć wniosek o ściganie.
            Wniosek o ściganie możesz złożyć w formie ustnej, do protokołu sporządzanego przez funkcjonariusza Policji na komisariacie albo w formie pisemnej, doręczając go następnie na Policję.
 
Wniosek o ściganie składany ustnie do protokołu na komisariacie Policji
            Jeżeli sprawcą przestępstwa jest osoba dla Ciebie najbliższa, funkcjonariusz Policji ma obowiązek pouczyć Cię o uprawnieniu do złożenia wniosku o ściganie. W spisywanym przez funkcjonariusza protokole jest stosowna rubryka, by zamieścić taki wniosek. Zostaniesz poproszony o złożenie pod protokołem własnoręcznego podpisu wraz z datą.
 
Ważne! Przeczytaj cały protokół spokojnie i uważnie! Nie pozwól, żeby funkcjonariusz Cię pośpieszał. Jeżeli nie rozumiesz jakiegoś punktu pouczenia, jakie otrzymasz przy składaniu tego wniosku, możesz żądać, by wyjaśniono Ci, o co chodzi. Funkcjonariusz ma bowiem obowiązek wyjaśnienia w sposób dla Ciebie zrozumiały treści pouczenia. Nie podpisuj niczego, czego treści nie rozumiesz!
 
Wniosek o ściganie sporządzony samodzielnie na piśmie
            Jeżeli zdecydujesz się na samodzielne spisanie wniosku o ściganie, musisz oznaczyć jednostkę Policji/Prokuratury, do której składasz wniosek (wraz z podaniem jej adresu), podać swoje dane personalne (imię i nazwisko) oraz adres zamieszkania, zatytułować pismo „Wniosek o ściganie”, jasno wyrazić żądanie ścigania wskazanej przez Ciebie osoby, a na końcu podpisać się pod pismem i podać datę jego sporządzenia. Wniosku o ściganie nie trzeba uzasadniać.
            Samodzielnie spisany wniosek o ściganie najlepiej złożyć na komisariacie osobiście albo za pośrednictwem poczty.
 
WAŻNE! Wniosek o ściganie może złożyć tylko osoba pokrzywdzona. Jeżeli o fakcie popełnienia przestępstwa Policję zawiadomi inna osoba (np. świadek zdarzenia), to Policja/Prokuratura ma obowiązek poinformować osobę pokrzywdzoną o możliwości złożenia takiego wniosku (jeżeli kradzieży dokonała osoba dla niej najbliższa).
 
            Jeżeli osobą pokrzywdzoną jest małoletni (osoba, która nie ukończyła 18 roku życia) albo osoba ubezwłasnowolniona częściowo lub całkowicie wniosek o ściganie w imieniu tej osoby może złożyć jej przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą osoba pokrzywdzona pozostaje(art. 51 Kodeksu postępowania karnego). W przypadku osoby małoletniej wniosek mogą złożyć rodzice, w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie – jej rodzice albo opiekun a w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej częściowo – kurator.
            Jeżeli osobą pokrzywdzoną jest osoba nieporadna (ze względu np. na swój wiek lub stan zdrowia), wniosek o ściganie może złożyć osoba, pod której pieczą się znajduje. Nie pozbawia to osoby pokrzywdzonej możliwości podjęcia samodzielnych działań w tym zakresie (art. 51 § 3 Kodeksu postępowania karnego).
            Jeżeli kradzież została popełniona przez osobę uprawnioną do złożenia wniosku o ściganie w imieniu osoby pokrzywdzonej (tzn. przez jednego z rodziców, przez opiekuna lub kuratora), sąd ustanowi dla osoby pokrzywdzonej kuratora, który będzie reprezentował ją w toku postępowania.
 
UWAGA! Złożony wniosek o ściganie sprawcy kradzieży można cofnąć, ale wymaga to zgody prokuratora (do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu) lub sądu (do chwili odczytania aktu oskarżenia na pierwszej rozprawie). Konsekwencją skutecznego cofnięcia wniosku jest umorzenie postępowania w sprawie.
Raz cofnięty wniosek nie może zostać ponownie złożony!
 
Loading...